دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی حقوق جزا) پژوهشنامه حقوق کیفری 2322-2328 9 1 2018 06 22 ‏ ‏Police Restorative Plans ‎‏ ‏‎(With a Look at Criminal Procedure Tradition Code 1392)‎ برنامه‌های ترمیمی پلیس با تکیه بر قانون آیین دادرسی کیفری و رویه عملی پلیس ایران 187 214 2890 10.22124/jol.2018.6933.1291 FA محمدباقر مقدسی استادیار گروه حقوق دانشگاه بجنورد محمد میرزایی دانشجوی دکتری و عضو هیأت علمی دانشگاه علوم انتظامی امین کیوان غنی دانشجوی دکتری رشته حقوق دانشگاه شیراز Journal Article 2017 02 16 Traditional and classic schools of criminal justice with mere attention to offence and offender and the ‎development of retributive and rehabilitative justice, have neglected the offended person as the third element of ‎criminal phenomenon which resulted in unpleasant consequences. In order to reduce and remove the consequences, an ‎offended-oriented approach was gradually introduced. This approach, under the auspices of the concept and ‎experience of diversion, aiming at expanding non-criminal justice, suggested various patterns such as restorative ‎justice. In this pattern, focusing on compensation of the offended person, it tried through the participation of all ‎involved in the criminal event and through diversion and in a non-judicial and non -official atmosphere, to settle ‎the criminal phenomenon and to maintain conciliation. Undoubtedly police as one of the most important organs accountable to the criminal phenomenon and as the ‎first organ referred to by the offended persons after the crime commitment has a main role in implementing ‎restorative plans.‎ In this paper while inspecting the role of police in implementing restorative plans and explaining what is necessary ‎to perform this role appropriately, it tried to analyze the initiatives of criminal procedure law 1392. عدالت ترمیمی به­عنوان الگویی که در کنار الگوی عدالت کیفری سنتی، جایگاه ویژه­ای در نظام­های مختلف برای خود دست و پا کرده، اهداف چندگانه­ای از جمله ترمیم خسارت بزه­دیده، آشتی بین بزه­دیده و بزه­کار و بازگرداندن انسجام گسسته شده در اجتماع در نتیجه وقوع جرم را دنبال می­کند. تحقق اهداف عدالت ترمیمی مستلزم وجود کنشگرانی است که ضمن آشنایی با مبانی و اهداف عدالت ترمیمی، به اصول آن نیز اعتقاد داشته باشند. بی­تردید پلیس به­عنوان یکی از مهم­ترین نهادهای مسئول پاسخ­دهی به پدیده مجرمانه و به­عنوان اولین نهاد مورد رجوع بزه­دیدگان پس از وقوع جرم، نقش مهمی در اجرای برنامه­های ترمیمی دارد. موفقیت پلیس در این راه مستلزم تغییراتی در ساختار و نیز تغییر نگرش پلیس است. تغییر راهبرد از سیاست­های خشن به سیاست­های جنایی مشارکت محور و نیز حرکت در مسیر حاکمیت الگوی پلیس اجتماع محور از جمله این الزامات است. از سوی دیگر، اجرای برنامه­های ترمیمی در سازمان پلیس نیازمند اعتماد بزه­دیدگان به پلیس و نیز رفتار کرامت مدار با بزه­دیدگان است. اجرای راهبرد اخیر، موجب پیش­گیری از بزه­دیدگی ثانویه شده، رقم سیاه بزهکاری را کاهش داده و امنیت بزه­دیده را تأمین خواهد کرد. در این مقاله تلاش می­شود با استفاده از روش توصیفی و تحلیلی، ضمن بررسی نقش پلیس در اجرای برنامه­های ترمیمی، بایسته­های ایفای مناسب این نقش تبیین گردیده و هم زمان اشارات صریح و ضمنی قانون آیین دادرسی کیفری 1392 در این زمینه مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد. https://jol.guilan.ac.ir/article_2890_ab4fd6a565b3b586b141a252e1b3924f.pdf