دانشگاه گیلان (با مشارکت انجمن ایرانی حقوق جزا) پژوهشنامه حقوق کیفری 2322-2328 7 1 2016 03 20 Effect of Incomplete Confession in Criminal Affairs, from Ta'zir (punishment) to Purgation اثر اقرار ناتمام در امور کیفری؛ از تعزیر تا تطهیر 7 22 1740 FA اردوان ارژنگ استادیار دانشگاه آیت‌الله حائری میبد محمدرضا حمیدی دانشجوی دکتری فقه و حقوق اسلامی دانشگاه تهران Journal Article 2016 07 11 In some crimes, confession from delinquent is not adequate to prove the crime despite authenticity and precision in the content. Such confession is known as incomplete confession. The famous Paradigm consider this confession as Ta’zire (punishment) due to three reasons containing: prohibition of sin confession, gaining limited knowledge of taboos and spread of prostitution. The same approach is confirmed by Islamic Criminal Law. There exist another point of view which rejects this kind of confession by inspiring (by referring to) three important factors containing: narrations, innocence principle and Da’re principle. The other point of view gives the authority to the governor so that the governor would be able to apply the punishment whenever criminal motivation of the confessor is determined to him. But in other cases of incomplete confession, the governor does not consider Ta’zir permissible whether the confessor intends to purge or his motivation is not clear to the governor .By inspecting the points of views and their reasons, the governor’s point of view by consideration of the confessor’s motivation is considered to be the most comprehensive beyond all the theories. Thus, it gained a considerable potential. The Islamic Criminal Law needs to be inspected and revised around this issue. در برخی جرایم، اقرار به عمل آمده از ناحیه‌ متهم، صرف نظر از دارا بودن شرایط صحت و نیز صراحت در مضمون، از نظر تعداد به حد نصاب قانونی برای اثبات جرم مورد نظر نمی‌رسد. چنین اقراری، به «اقـرار ناتمـام»، نامبردار است. انگاره‌ی مشهور این گونه اقرار را به سبب ‌»حرمت اقرار به معصیت»، «حصول علم اجمالی به وقوع حرام» و نیز «اشاعه‌ی فحشاء»، مستوجب تعزیر دانسته‌اند. رویکرد قانون مجازات اسلامی همین است. نگرشی دیگر با رد این ادله و استناد به «روایات» و «اصل برائت» و «قاعده ی درء»، به تعزیر این‌گونه اقرار رای نمی‌دهد. دیدگاه دیگر، اختیار را  به حاکم می‌دهد تا فقط در جایی که انگیزه­ی مجرمانه‌ی اقرار کننده برای وی احراز شود، اعمال مجازات کند و اما در سایر مواردِ اقرار ناتمام، چه در آن جایی که اقرار کننده، قصـد و انگیزه‌ی صحیح مانند تطهیر خود و توبه داشته باشد و چه انگیزه‌ی وی برای قاضی، معلـوم نشود، تعزیر را روا و جایز نمی‌داند. با بررسی ادله‌‌ی نگرش‌ها، دیدگاه تخییر حاکم با لحاظ کردن انگیزه‎‌ی اقرار کننده، جامع همه نظریه‌ها دانسته شد و از همین رو از قوتی پذیرفتنی برخوردارگشت. قانون مجازات اسلامی در این زمینه نیاز به بازبینی و اصلاح دارد. https://jol.guilan.ac.ir/article_1740_9900ba177483d3453501885a3f15f922.pdf